start your own blog now!
 
Read other blogs...
..we were just two lost souls swimming in a fish bowl.. year after year. Running over the same old ground.. what have we found? The same old fears.. Wish you were here.. [Por qué te engañas y me engañas cuando dices que no hay miedos..? Si en cada calle que cruzamos vamos tentando a la suerte..]

Saturday, April 30, 2005

Sencillamente me siento como una imbécil, sencillamente soy ese tipo de persona repelente, cínica y ambigua que siempre estropea todas las cosas bonitas, sencillamente debo tener una predisposición natural a hacer daño a las personas o a portarme como una engreída de mierda cuando en realidad me estoy fundiendo por dentro.

-(detrás de mí) ¿vas a describir en tu diario esta noche?
-(frente a la pantalla) no creo. sí?
-psíeh.

Pero no sé por dónde empezar ni por dónde acabar.. Cerveza de rigor, San Francisco escapándose por la ventanilla, pequeño hombre al que miré a los ojos de cerca y dije "hola" sin pensarlo dos veces, su sonrisa de cálido esquimal demasiado tímido respondiendo "la una y media", risa.. Carla cuando más se necesita un abrazo, princesita de los rizos cuando más se necesita un beso en la nariz, cerveza, rubio comenzando el mismo juego de tantas noches que luego nunca acaba, impulsos eléctricos, cerveza, un poco de miedo en el estómago, malas y buenas caras, caricias y miradas que matan, rincones donde te come la sombra, contenedor, medio gramo entrando en billete de cincuenta y una tarjeta amarilla extraviada, nariz endulzada, garganta dormida, aire limpio, demasiada sinceridad, demasiado seguras las cosas, y ya de vuelta a la ciudad donde nunca sabe a sal la piel y la lluvia que a veces te besa.. subida, euforia, lengua muerta, sensaciones que disfrutas y que también sabes que un día rechazarás.. 4:15-7 de la mañana una conversación enorme de litera a litera, incapacidad para cerrar los ojos, ganas de saber muchas cosas, yo abro a fondo mis cajones, me desnudo de intenciones, me visto de complejos y temores.. 7 de la mañana, todas las drogas se mezclan de repente, callamos ambos de repente y un montón de hormigas comienzan a colocarse sobre mis brazos, hormigas marrones y negras pequeñas, chillo, él también estaba en otro sitio, de 7 a 8 nos dormimos sin quererlo. Suena el despertador, me pongo los zapatos, me sangran los pies, bajo andando por las escaleras y le digo buenos días a una mujer vieja que riega sus plantas, cojo el autobús, llego a casa y cuando mi madre me pregunta si quiero desayunar siento náuseas. Ésta sí sería la manera perfecta, si no me hubiera destrozado antes como persona. 11:30 de la mañana, me voy a inglés, Laurel me dice a media clase que soy una maldita "sàsi gèrl", al acabar la clase Meteorólogo me coge por el hombro y dice "te noto alegre hoy, tendrías que estar así de activa todos los días"..

Luego la jodo.. hoy hace sol y tengo un harapo blanco para ir a echar unas canastas con Posh. Yo no era así antes. Me despido de este blog hasta que comiencen las vacaciones de verano. Gracias de verdad y helados de stracciatella para todos...

Disparó NiRVaNeRa, 17:03 | link | comments (5)

Wednesday, April 27, 2005

Si pudiera pedir tres deseos, pediría: la colección en DVD de Bola de Dragón Z, un vale canjeable por mil deseos más y un cuerpo bonito, o en su defecto serlo. Eso demuestra el tipo de persona que soy.  Ahora mismo me gustaría tanto tener a alguien a quien escupirle todo lo que pienso, y siento, todo lo que voy guardando desde hace tanto tiempo, sin miedo a sentirme ridícula... C. me dijo antes de ayer que si no me lo decía explotaría; afirmó que yo era muy tímida, ¿verdad? no sólo tímida, sino también poco afectiva, incapaz de mostrar lo que siento con gestos o besitos estúpidos, demasiado cerrada etcétera.. me lo dijo de buenas, no me pareció feo porque así soy yo, pero hoy no dejaba de pensar en que es una cosa más que se suma a mi gran bola de cosas que un buen día voy a vomitar.. U. en cambio me dijo ayer que soy alegre y desprendo vitalidad. Yo y mi odio hacia mí y todo lo que ha pasado estos últimos años, guárdese una distancia prudencial.. Además el otro día tuve que enfadarme viendo una película.. ¿De verdad son así todas las personas? Y si no lo son, ¿por qué todos los extras que pasean por la calle usan una talla 34 y un blanqueo dental cada medio año? Mi madre siempre me dice que nos hacen infelices sólo para que consumamos más, pero es que no sólo están tratando con bolsillos, están tratando con sentimientos de mucha gente, con la vida de mucha gente, y no es justo vivir así, sabiendo que no quieres preocuparte, no pudiéndolo evitar......

¨   /y al final del cuento, como siempre, cicatrices..

Disparó NiRVaNeRa, 21:08 | link | comments (6)

Sunday, April 24, 2005

Enciendo el móvil casi por primera vez desde hace una semana.

En aquel momento él me da un toque. Hace diez minutos lo tenía a escasos metros y, como siempre, no vino a verme.

-¿Quién es? - me intenta besar.

-Nadie.. -le enrosco entre mis piernas.

-Tengo mucho frío. - él también tiembla, lo abrazo y pasa las manos por debajo del jersey, el tiempo cambia.

-Pues dame un beso.- me lo da.

-¿Y ahora cuando te vayas?

-No sé.......

Él vuelve a llamarme. Apago el móvil.

-Tengo que irme. Y tú también..

-Buenas noches.. bueno, no sé.. otro beso...... no quiero irme, acompáñame a casa...

No le acompaño pero nos besamos enmedio de la plaza como dos amantes tristes y luego no queremos dejarnos las manos, le riño me agarra por la cintura no me deja marcharme no le dejo marcharse adiós... Tampoco viene a buscarme la otra persona con la que yo quería estar de verdad. Tengo la boca seca. Mierda de semana, deja de jugar conmigo, nothing compares.....

Disparó NiRVaNeRa, 04:37 | link | comments

Saturday, April 16, 2005

Es una noche demasiado tranquila. Como cuando va a estallar la tormenta y todo está extrañamente en calma. Me pondré Lost in Translation y haré palomitas. No es normal en un sábado, pero qué es normal últimamente?
El otro día fui al parque y no había ningún niño columpiándose. Todos estaban en el circo.
Ayer en el autobús se sentó a mi lado una mujer loca, y a raíz del espectáculo la chica de delante de mí se me presentó y resultó ser el amor platónico de un compañero, a la que nunca había visto. Hacía años que oía a hablar de ella, pero no vive aquí, de hecho no sé ni siquiera qué hacía allí. Por si acaso no le conté que más de una de las cartas que ha recibido la escribí yo.
En clase de alemán Hans me invitó a un té de menta. 

Fui a la biblioteca para estudiar, pero encontré un rincón tranquilo y me embobé mirando por un ventanal cómo llovía. A mi lado había una chica rubia con una bolsa de Mango que lloraba agarrada a unas cuantas páginas de apuntes.

Por la noche no me aburría pero tuve la sensación de que muchas personas a mi alrededor sólo están juntas porque se necesitan para poder ser tal y como son.. Necesitan que los demás rían cada vez que destrozan algo para sentir que todo está bajo control, que los demás suspendan también más de cinco para no tener que preocuparse por qué están haciendo con su vida, que los demás tengan putas ideas anormales para poder expresar las suyas sin temor.. Se necesitan unos a otros para convencerse de que están haciendo lo correcto. Lo peor quizás sea cuando tengan un problema de verdad y nadie proponga más solución que pillar X gramos o ir a romper alguna valla. Lo peor quizás sea cuando se den cuenta de que que es agradable confiar en alguien de vez en cuando y no haya nadie allí dispuesto a oír algo serio. Lo peor quizás ya esté siendo, se está abriendo un abismo demasiado grande y siempre dije que vamos a acabar en lados muy distintos, todos, separados por una distancia insalvable, habiendo jodido lo que comenzó siendo cuanto menos lindo.. Llega sábado y no me apetece salir, cada vez tengo menos ganas de reír, ha vuelto a enfadarse porque para él la rutina es intocable y últimamente intentamos romperla como sea.. Jau nos trajo en coche a una gasolinera en las afueras, yo estaba de la próstata y no dejaba de mear, otro Lucky, me puse los guantes y nos quedamos ahí, charlando los cinco.. esto es lo único que me llena últimamente, y se opone a su vida tan metódica, a sus maneras de diversión, se opone a casi todas las cosas en las que ellos creen, y ahí comienza a nacer la grieta..

Se me acaba aborreciendo porque parece que no necesite a nadie, que siempre tenga vidas paralelas a mi vida de verdad, yo me reafirmo en esto, últimamente tengo más ganas que nunca de sentirme atada realmente a alguien, a algo.. Llevo mucho tiempo rehuyendo la vida real, a la hora de la verdad ninguna situación me acaba pareciendo la buena.. El otro día tuve muchas ganas de aceptar su invitación interesada y liarme con él (por qué sonará tan fea la palabra “liarse con..”?) para ver si al día siguiente tenía algún motivo por el que sentirme triste o contenta.. No cedí a su juego porque no sé qué coño quiero, no tengo ni la más remota idea de qué quiero. No sé si realmente quiero a una persona por encima de otras, si podría elegir, si me apetece estar con X o si lo haría por obligación, lo que sí sé es que estoy jugando con muchas personas involuntariamente y no me siento bien por ello, y que voy a comenzar a anteponer los hechos a las palabras para gritar muy fuerte que sí, que necesito de muchísima gente para levantarme contenta o responder que estoy bien, gracias. Uno por sí solo nunca es uno completo..

M-Clan- Setenta y nueve

Disparó NiRVaNeRa, 23:49 | link | comments (3)

Tuesday, April 12, 2005

Hoy después de comer nos hemos tumbado al sol a comer ¡el primer helado de nata de la temporada! Es curioso, siempre sabes que el tiempo está en marcha y que nunca frena, pero hay momentos en los que todavía se hace más evidente.. Sobretodo cuando haces algo que repites muchas veces a lo largo de tu vida, y ves que la gente alrededor nunca es la misma.. El mismo sol, el mismo rincón del asfalto, el mismo helado, (ella también), los mismos chillidos a lo lejos, la misma conversación trivial sobre chocolate y caminos.. quizás eso es lo más terrible, lo que te vuelca el estómago, que todo sea igual, pero que ya haya pasado un año..

Una vez le escribí una carta a Ismael Serrano que comenzaba así: "Hola Ismael, tengo doce años y..". El otro día la encontré y me pareció imposible que hubiera pasado tanto tiempo.. parecía la misma que ahora, escribía igual, hablaba de ojalases..

Cuando el año pasado nos tumbábamos al sol detrás de la valla todavía era al lado de Georgina, a veces hablamos y echo de menos sus tonterías de muñeca manga, su simplicidad que tantas veces uno necesita, la de estar llorando por dentro y que te preste el otro auricular mientras dibuja corazoncitos en papel cuadriculado..

A veces al salir de clase arrastraba a Tere a merendar y no hacíamos nada, esa es una de las cosas que me sigue gustando hacer, llevarla a casa como si fuese otra hija adoptiva y que cada una vaya por su lado, ella hace zapping, yo me tumbo en mi cama, te das cuenta de que lo más importante con una persona es poder perder el tiempo juntas, no sé, quizás dentro de diez años viva con alguien con quien me sea imposible guardar silencio sin preguntar "en qué piensas".. 
 

Hace un año también le hubiera puesto el mundo sobre el mantel si me lo hubiera pedido para cenar.. Con él también era bonito perder el tiempo; se sentaba en el suelo, cerca del balcón, me gustaba mirarle, el sol de media tarde en la cara, yo ponía música y rezaba por dentro para que no rompiera el encanto con ninguna palabra fea.. A veces él ponía uno de sus CD’s y yo le regañaba, pero nunca podía enfadarme con él si estaba conmigo, me hacía cosquillas, me tumbaba en la cama, nos quedábamos enroscados como dos niños pequeños, como si el mundo fuera a caerse de un momento a otro, era justo ese tipo de instante en el que no piensas en lo que estás haciendo, un lapsus, despreocupación.. luego por las noches se iba y yo lloraba.. Creo que nunca fuimos capaces de llevar el mismo ritmo, cuando le apetecía tratarme bien yo tenía demasiado miedo, y cuando le apetecía tratarme mal yo prefería hacerme la valiente para no perderle.. Ahora a veces le mando callar y me dicen que en el fondo es buena persona.. No sé bien qué decir, pero antes de acostarme recuerdo, el primer beso en la nieve, la primera caricia, algún concierto, la vez que le enseñé a desabrochar un sujetador con glamour, prepararle el desayuno, pero también el primer golpe en el alma, y el primer golpe en la cara.. Y también recuerdo perfectamente que no fue tan sólo mi dolor, que fue el dolor de otras personas que me querían a mí, y sé que si ahora pudiera daría cualquier cosa por volver atrás y evitar, por ejemplo, poner triste a Qw, haberle echado mis problemas encima, porque no fue justo.. Hay muchas cosas que ya no pueden cambiarse, pero si hay algo que si sé en el presente es que no me importa si es buena o mala persona con los demás, conmigo fue una persona realmente fea, muy fea, y nunca más quiero tratarle bien, ni perdonarle, ni hacer todas esas cosas que se hacen cuando no eres rencoroso, jo no et perdono haver-me trencat la vida als 13, als 14, als 15 anys, Artur..

Algunos días también me ponía camisetas muy pequeñas e iba a jugar a básquet un rato antes de que atardeciera, entonces a lo lejos rugía una moto y sabía que era él, aparcaba, reía, le invitaba a casa, veíamos alguna película, comíamos galletas, me hacía fotografías obscenas.. Ahora apenas hablamos, la última vez fue hace unas semanas, íbamos bebidos, recordamos viejos tiempos.. Ha cambiado, no ha madurado porque ya era un niño grande, pero le interesan otras cosas, como a mí, vive distinto.. Pensé mucho tiempo que estaba enfadado, pero era simplemente que creció, y más vale acostumbrarse porque no existe ningún contrato que establezca que siempre sentirás del mismo modo y seguirás al lado de las personas a las que alguna vez quisiste..

Es un poco tonto todo esto, hay cosas mucho más importantes que pensar en qué hacía hace un año, pero nunca viene mal recordarte que toda la puta vida es ahora.. :)

Disparó NiRVaNeRa, 00:30 | link | comments (4)

Sunday, April 10, 2005

Hoy Jau nos estaba dando una vuelta (pretexto: limpiar su coche, motivo real: evasión de un sábado que olía a domingo) y, como de costumbre, miraba las matrículas.. Estaba pensando en decírselo cuando vi la matrícula de "SH" .. Después vinieron "BBB", "BBC", "UM", "UM", "BBB" .. me puse nerviosa.. Les he dicho que era una rayada, pero en realidad tenía que saber que no significaba nada bueno.. Cosas sin importancia, también pienso que por cada cosa mala saco muchas de buenas.. Él me ha retirado la palabra porque estuvo enamorado de mí.. La primera vez que quiso olvidarme también lo hizo, y me hace daño aunque no lo vea, pero sí lo ve. Peta tras peta, no dice nada, ríe, rompe vasos, asume las drogas como única forma de diversión y se vuelve feo por dentro, yo era una de las pocas cosas que le importaba, lo sé, una insignificante hora cada semana para hablarme con los ojos chispeando y dejarme ver que todavía no se había vuelto de hielo, y ahora quiere olvidarme, y en cuanto lo haga, en cuanto se convenza de que no me necesita a base de chutar farolas y hacerse mal, no quedará un puto motivo por el que pueda pedirle que por favor piense en un año atrás y en cómo está tirando su vida por la ventana..
Me he vuelto muy pronto porque no dejaba de pensar en esto, y también en que cuando no hay amor no hay sentido.. yo no pienso en él como amor porque sé que me estrellaría muy rápido, pero también me enciende por dentro ver cómo ella pone su beso sobre mi beso en su boca, me parece injusto y justo soy yo la que sobra en esta historia de dos, pero los amantes existen porque existe la pasión, y la pasión existe por el rollo de las cargas, y porque tú haces que exista y no me niegas la caricia..
Esta semana también he comenzado a leer muchos libros sobre la Guerra Civil para comenzar a preparar el Treball de recerca para el próximo enero.. Lo voy a hacer sobre el paso del frente por mi pueblo, son sólo tres días pero apenas ha habido investigación, e igualmente íbamos a presentar un informe en unos meses, así que lo retrasaremos y mi padre se ha ofrecido a ayudarme, puede quedar bonito, detector de metales, GPS, libro de calibres.. la parte práctica será la más interesante, de momento hemos encontrado dos trincheras que no había sido descubiertas antes con su correspondiente munición, y a partir de ahora y hasta noviembre cada domingo iremos a fingir que somos arqueólogos..
Me encanta cuando viene el olor de las cosas, en esta época es todo mucho más fuerte, te vas a pasear en bici por la montaña y es asombroso, te emboban los mosquitos, y el polvo del camino, y los hierbajos, vuelvo a tener ganas de montar a caballo, cuando llueve me pongo la estufa y abro todas las ventanas.. Pienso en verano y huele a vértigo, hay una lista enorme de cosas por hacer..
Jode tener ganas de decir que tu vida no tiene sentido y no poder.. Un día despiertas después de un sueño extraño y sabes con certeza lo que quieres, aquella noche compras medio gramo de cocaína porque es el momento justo, haces promesas, comienzas a organizar tu vida, decides que ordenarás los apuntes de alemán de 9 años, por las cosas pequeñas es por donde se cambian las grandes, como cuando me miro al espejo y me veo horrible, y luego tengo que pensar que llevo las uñas muy bien pintadas para ser capaz de salir a la calle..
No sé, en fin.. estoy rayada, feliz y rayada, felizmente rayada... siempre tantas cosas..

Disparó NiRVaNeRa, 01:30 | link | comments (1)

Saturday, April 02, 2005

Dicen que feliz es el que no espera nada. Yo soy feliz y espero muchas cosas, y ojalá siempre sea así. Nunca me sentaría en el Ganges a esperar a que venga la muerte, la idea de haberlo hecho todo en la vida se me queda inifinitamente pequeña. No espero cosas concretas, no espero que nada vuelva a ser lo de antes cinco minutos después, pero claro que sí, me levanto esperando que sucedan millones de cosas.. A veces se cumple en parte: haces una foto bonita, estás media hora con tus amigos, alguien te deshace un moñito a modo de caricia, te llaman por teléfono, tu sim es feliz.. A veces se cumple totalmente: además de hacer una foto bonita y de que alguien te deshaga el moñito izquierdo, tienes cosas en las que ocupar tu tiempo, no has comido demasiado, troceas los fines de semana para que quepa todo, sientes que te estás enamorando de mentira, él te contesta "y tanto" después de que pasado un mes de tregua y silencio le preguntes si puedes decirle algo, el vino te sienta bien, andas por la primavera, entras en las tiendas de ropa y sales con montones de camisetas de colores, ponen buena música en el bar, estás rodeada de gente cuyas palabras siempre son cuanto menos agradables de oír, incluso hay alguien dispuesto a hablar de eutanasia o sociedad americana o de paracaídismo.. No hay día en que no pase algo porque cualquier pequeñez puede convertirse en media sonrisa, no hay día en que me acueste pensando que ha sido un día de mierda porque la tristeza es sólo uno de los muchos estados semifeos que la alegría engloba..
Me dijo él hace unos días que a veces parezco demasiado independiente como para necesitar un consejo, pero me gustaría que alguien me dijera sinceramente qué cree que debo hacer con algo que está sucediendo, y se hace grande.. Quizás sólo espere, como ahora, y deje que las cosas fluyan. Go with the flow. Pero también me gustaría que de vez en cuando alguien fuese capaz de decirme algo más irracional que correcto... Hay dos personas en el mundo que me dan buenos consejos sin que se los pida, uno es una persona muy inteligente y además muy observadora, el otro es una persona también muy inteligente y además un poco puesta del revés. Creo que ambos son un poco responsables de que me haya vuelto así. El primero por hacerme ver la realidad. El segundo por aliñarla. Si estàs llegint això, encara que no t'ho sembli últimament m'has donat la clau cap a deixar de ser insegura i per obrir els ulls al món, i això és una de les millors coses que podia passar-me, gràcies desviat :).

Disparó NiRVaNeRa, 19:48 | link | comments (4)